Bits and bites

Kruip in de huid van jou karakter en breng een bezoek aan Bloody High!
 
IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
Soms kan het zo zijn dat je niet kunt inloggen omdat de gebruikersnaam die je hebt gekozen al bestaat en dat je er een een punt of cijfer achter hebt gezet. Houd er rekening mee met inloggen dat het zo kan zijn dat we het leesteken hebben weggehaald.

Deel | 
 

 Straf van de abnormale

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Kate
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 317
Registratiedatum : 10-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Nederland =D

RPG profiel
Partner: Love, you make me feel Iam alive again. But I don't know if that's a good feeling...

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   vr jul 06, 2012 12:52 am

Daan kwam gelukkig naar me toegelopen. Hij kwam vlak bij Desteny staan en zei: "He, maak je je daarom zo'n zorgen? Zal ik je eens een geheimpje vertellen?" Desteny onderbrak haar regelmatige gesnik en Daan vertelde verder. "Ik ben drieëntwintig en deze meid hier..." Hij legde zijn arm om me heen waardoor ik me weer warm voelde en vervolgde: "...Heeft me mijn eerste kus gegeven. Geloof me, je hebt alle tijd van de wereld." Desteny en ik keken Daan ongelovig aan. Zijn eerste kus? En toen, ik kon er niets aan doen begon ik opeens zo hard te lachen als ik in jaren niet meer had gedaan. Ik deed niet eens moeite om het te verbergen. Mijn lach schalde door de kamer en Daan keek me verontwaardigd aan. Elke keer als ik probeerde te stoppen kwam die lach weer naar boven. Ik veegde het gif uit mijn ogen (sinds wanneer lekte ze ook als je lachte?) en snoerde mezelf de mond om te kalmeren. "haha, Jij zoende mij hoor!" Stootte ik uit terwijl ik mijn uiterste best deed om niet weer in lachen uit te barsten. Ik had er totaal geen reden voor en dwong mezelf te stoppen. Daan rolde met zijn ogen. "Wat ik probeer te zeggen is, dat het niet uitmaakt wanneer je die kus of dat vriendje krijgt, zeker niet voor jou, je hebt het eeuwige leven!" Daan stak zijn hand uit om een traan van Desteny's wang af te vegen. Omdat ik nog een beetje lacherig was had ik pas laat in de gaten wat er zou gebeuren. "Nee!" Gilde ik. Het was te laat. Daan stootte een soort gepiep uit en ik zat in een flits bij hem. Ik pakte zijn hand beet, die steeds verder verbrandde. "Haal hulp! Haal mevrouw Zwachtel!" Schreeuwde ik paniekerig tegen Desteny. Ze rende de deur uit terwijl ik de afwezige blik van Daan weg probeerde te krijgen. Ik gaf hem met trillende handen een klap op zijn wang terwijl ik bang afwachtte wanneer Zara zou komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://bitsandbites.actieforum.com
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: Traantjes laten vallen!   vr jul 06, 2012 9:28 am

Daan kwam op zijn knie zitten naast Kate. "He, maak je je daarom zo'n zorgen? Zal ik je eens een geheimpje vertellen?" Ik probeerde te stoppen met huilen. Mijn ogen waren gezwollen van het huilen, ik zag daardoor amper iets, alleen nog een waterige vlek. Met mijn vingertop veegde ik de gifdruppels uit mijn ogen. "Ik ben drieëntwintig en deze meid hier..." zei hij terwijl hij zijn arm over de schouder van Kate deed. Ik zag een golf van genot gaan door Kate. Elke aanraking van daan was intens voor haar. "...Heeft me mijn eerste kus gegeven. Geloof me, je hebt alle tijd van de wereld." Ik keek grinikkent naar Kate die in lachen uitbarstte. Ze deed niet eens haar best om niet te lachen. Daan keek boos naar beneden waarop ze gierend zei "haha, jij zoende mij hoor!" Daan zuchtte diep waarna hij zijn zin afmaakte. "Wat ik probeer te zeggen is, dat het niet uitmaakt wanneer je die kus of dat vriendje krijgt, zeker niet voor jou, je hebt het eeuwige leven!" Daar had hij dus wel een punt. Ik moest daar wel blij mee zijn. Ik had echt alle tijd van de wereld en die zou ik ook gebruiken. Er rolde nog een verdwaald traantje over mijn wang. Daan kwam met zijn hand naar mijn gezicht en veegde het traantje weg. Maar waar ik niet meer aan had gedacht had was dat ik geen zout water huilde maar gif. Kate en ik hadden het pas door toen hij het al had weggeveegd. Uit Kate haar mond floepte een harde kreet "neeeeeeee, haal hulp! Haal mevrouw Zwachtel!" Even verstijfde ik maar daarna riep ze me nog is hard na. Ik was een door een boer opgejaagde koe. Ik rende door de eindeloze gangen van Bloody High. Ik was al een tijdje niet meer uit het kantoor van Kate de directrice geweest. Ik was om het maar zo te zeggen in het liefdesleven van Kate beland. Ik stond voor de deur van de EHBO. De deur ging open en de zuster riep lachend naar me "He Desteny, daar ben je weer. Zijn je vingers weer aangegroeit?" Ik stak mijn vingers in de lucht en zei "ja, weer alle 10, maar ik heb een groter probleem. De gymleraar Daan heeft mijn gifdruppels aangeraakt!" En toen klonk de zuster opeens iets minder vrolijk!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zara
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 55
Registratiedatum : 08-07-12
Leeftijd : 18
Woonplaats : EHBO

RPG profiel
Partner: I love you to bits!

BerichtOnderwerp: dokter bloeddorst..   zo jul 08, 2012 1:28 am

Verveeld maakte ik met de nagelvijl mijn nagels nog ronder en perfecter dan ze al waren. Ik had niets te doen, alle vampiers deden braaf wat ze moesten doen, wat blijkbaar niet elkaar de keel doorscheuren was. Ik had hier bijna nooit iets te doen, soms als het de dag na volle maan was en sommige jongeren (wat hield ik van die jongeren) de dodelijke zon tegemoet liepen, waarna ik ze kon helpen met een verband en wat pijnstillers, had ik het zowaar druk. Maar die dag kwam maar in keer in de maand. Toen hoorde ik bekende voetstappen de gang door razen. Ze kwamen naar mijn kantoortje toe. Ik opende het poortje van de balie en daar kwam Desteny aangestormd, mijn beste 'klant'. "He Desteny, daar ben je weer. Zijn je vingers weer aangegroeit?" Glimlachte ik naar haar terwijl ik terug dacht aan een maand geleden, toen ze haar vingers had verbrand in de wolfszon. Ze stak haar hand in de lucht. "Ja, weer alle 10, maar ik heb een groter probleem. De gymleraar Daan heeft mijn gifdruppels aangeraakt!" Eerst was ik blij dat ik iets mocht doen en uit mijn stoffige kantoortje mocht ontsnappen, maar daarna realiseerde ik me dat dit wel eens heel ernstig kon zijn. Mijn gezicht betrok. "O, nee! Ik kom er zo snel mogelijk aan, waar is het?" Desteny gilde wat over het kantoor van de directrice en stoof toen weer weg. Zo snel als ik kon griste ik mijn spullen van de plankjes en rende toen als in een wervelwind achter Desteny aan. Haar geur was gemakkelijk te volgen, ik kende hem goed. De deur van Kate's kantoor stond half open en ze zat jammerend naast Daan, die afwezig leek en op de grond lag. Het verbaasde me dat ze zich ineens zo bekommerde om andere, maar daar had ik geen tijd voor. Ik duwde Kate zachtjes in een stoel die naast ons stond en klapte mijn tasje open. Ik keek Daan diep in zijn ogen. "Daan, ik ben het, Zara, ik kom je helpen." Hij reageerde niet, maar zijn oogleden trilde. Ik pakte zijn rechterhand, die verbrand was door het vampiergif. Uit het tasje haalde ik ontsmettingsmiddelen, die ik vervolgens weer terug stopte. Dat had geen zin, het moest uitgezogen worden. Ik vroeg niet eens om toestemming aan Kate en zoog wat bloed uit zijn hand. Zijn warme bloed gleed door mijn keel en alles wat ik wilde was hem helemaal leegzuigen. Na twee seconde duwde Kate me ruw opzij, zodat ik tegen de muur aan gesmeten werd. Ik gromde en ontblootte mijn tanden. Ik wilde hem. Desteny hield me tegen terwijl Kate de hand van Daan verbond. Ze deed het verkeerd, maar ik had geen tijd om er op te letten. Grommend beet ik Desteny in haar arm waarmee ze me vast hield en keek verwilderd naar het plasje bloed dat zich gevormd had bij Daan. Ik moest er heen, ik moest het door mijn keel laten stromen. Het was het enige waaraan ik nog kon denken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daan
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 22-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Anywhere!

RPG profiel
Partner: Kittycat, just say 'I do!' because that's all I want you to.

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   vr aug 10, 2012 4:58 am

Zwart is een erg onaangename kleur, zeker als het zo lang duurt en het zou lijken alsof de kleur volledig uit je leven verdwijnt. Een diepe zwarte zee, waarin bovenkomen onmogelijk lijkt. Ik hapte naar adem toen mijn longen erom schreeuwde, maar hoe meer lucht ik naar binnen zoog, hoe minder ik in mijn longen kreeg. En toen, door de zee geluiden heen, hoorde ik een honingzoete stem, de woorden waren vaag maar de stem duidelijk te horen. Als een werplijn, een reddingsboei. Ik greep me vast in de hoop boven te komen. De stem was mijn enige redding...

Toen ik boven kwam werden de stemmen alsmaar duidelijker. "Daan, ik ben het, Zara, ik kom je helpen." Zara? De naam zei me niets, maar ik was veel meer bezig met het feit dat ik niets kon zien. Ik probeerde mijn ogen te openen maar het zonlicht weerkaatste op het zwarte water en ik werd erdoor verblind. Ik voelde een koude hand de mijne vastpakken en herinnerde me een naam. Kate. Ik rilde van de kou van het ijskoude water en wilde niets liever dan in de armen van Kate liggen. Haar naam en het plaatje van haar in mijn hoofd maakte me warm vanbinnen. Maar toen zonk ik weer een stukje. Uit het niets. Mijn hand werd warm en ik kneep mijn vingers naar mijn handpalmen. Er zat plakkerig vloeistof aan. De modder van de bodem? Ik snapte het niet, ik snapte helemaal niets meer. En niet toen ik dacht dat ik de persoon in de verte zag die hoorde bij de reddingsboei, voelde ik boven mijn hoofd weer het water. Alleen was het dit keer niet zwart maar rood...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: Auuuwwwwwwww   zo aug 12, 2012 9:18 pm

Zara rende met mij mee. Bij Daan aangekomen zag ik dat hij aan het wegdeinzen was. Zara knielde voor Daan en riep "Daan, ik ben het Zara, ik kom je helpen" Geen reactie op haar zin. Hij bleef bewusteloos liggen. Ik legde mijn hoofd in mijn schoot en deed erg mijn best om niet te beginnen met hyperfenteleren. Ik zou Daan de dood in kunnen helpen. Ik hoorde Zara wat rommelen in haar tas. En toen deed ze iets wat Kate en ik bijde niet hadden verwacht. Zara zette haar tanden in de halfverbranden hand van Daan. Er kwam een harde schreeuw uit de mond van Daan. Daarna kronkelde hij op de grond. Ik zag hoe Kate Zara van Daan trok. Ik wist dat Zara na de eerste druppel bloed van Daan zich al niet meer kon beheersen. Kate gaf me een seintje. Ik wist accuut wat ik moest doen. Ik was een oudere vampier dan Zara dus ik was overduidelijk sterker dan haar. Haar verwilderde ogen joegen me de stuipen op het lijf. Maar ik wist als ik haar los zou laten ze Daan tot de laatste druppel zou leegdrinken. Ze schreeuwde wild in het rond en beet tenslotte in mijn arm. "Auwwww, gotverdomme Zara" het leek haar blijkbaar niet te boeien wat ik zei. Ik zou niet loslaten. Ik pakte Zara bij haar nek en trok haar naar achter. Ik keek in haar ogen "VECHT ERTEGEN, JE HOEFT DIT NIET TE DOEN!!!" Even leek ze in een tranc maar 3 seconde later sloeg ze weer in het rond. Ze duwde me weg en mijn hand gleed weg. Ik kon haar net optijd terugpakken en ik sleurde haar de kamer uit. Je hebt wel genoeg gedaan!" Toen hoorde ik Kate die riep "Desteny, ik heb je hulp nodig." Ik raakte in paniek. Hoe kon ik Zara tegenhouden Daan te vermoorden en Kate helpen. Het eerste wat in me opkwam. Wat ik had geleerd in de les. Hoe je een vampier bewusteloos kon maken. Je moest een potlood in haar hart duwen. Dan was ze bewusteloos tot het potlood uit haar hart ging. Met 1 hand hield ik haar arm vast. Met mijn andere hand zocht ik wild naar een potlood. Ik pakte het potlood en keek recht in de wilde ogen. Ik zei Het komt goed Zara, ik beloof het!" Ik werd tegengehouden door iets in mijn hoofd. Een onbekende gedachten door iets wat me tegenhield. "KOM DESTENY!" Ik duwde zonder te twijfelen het potlood in haar lichaam en flitste naar Daan. [color=red"Wat moet ik doen?"[/color] Ze keek haastig naar de EHBOdoos. "Jij moet even aan zijn hart luisteren of hij nog leeft." Ik legde mijn oor tegen zijn borst en sloot mijn ogen. Zijn hart klopte in een maat. Op 1 of andere manier werd ik er rustig van. Ik vergat de werkelijkheid en alles om me heen vergat ik. De vredigheid had ik in 30 jaar niet meer gevoeld. Toen werd ik door Kate onderbroken uit mijn rust "En?" Ze keek me vol spanning aan. "Zijn hart klopt nog."
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kate
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 317
Registratiedatum : 10-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Nederland =D

RPG profiel
Partner: Love, you make me feel Iam alive again. But I don't know if that's a good feeling...

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   di aug 14, 2012 1:26 am

Het enige waar ik aan kon denken was dat Daan bij moest komen. Dat was ook het enige wat ik kon zeggen en kon proberen. Mijn reddingsoperaties waren nooit echt goed geweest, dat was waarschijnlijk de reden dat ik Zara Zwachtel in dienst had genomen, zodat als er iets gebeurde (wat nooit gebeurde) het in ieder geval in professionele handen was. Ik was blij dat ik haar had. Maar ik bedacht me toen ze binnenkwam en door kreeg wat ze wilde doen. Ik zat op de grond en jammerde dat Daan zijn ogen open moest doen toen Desteny en Zara weer binnenkwamen. Ik had niet eens in de gaten dat dat gebeurde ik was alleen maar druk bezig met te wensen dat dit niet het einde mocht zijn, dat kon niet. Ergens lachte het lot nu om de goeie grap van een vampiermeisje dat jaren lang niet durft af te stappen op de persoon waar ze verliefd op is en hem, als ze eindelijk heeft ontdekt dat de gevoelens wederzijds zijn, vervolgens vermoord. Die gedachte bande ik snel uit mijn hoofd. En ik moest me ook nog eens heel erg concentreren op het negeren van het bloed dat over zijn rechterhand liep. En toen duwde Zara me in een stoel om daarna wet doen te flirten en hem vervolgens bijna te vermoorden. Ik kon het lot nu bijna horen lachen van waaruit het dan ook zat. Toen ik besefte wat ze deed, ontplofte ik. Ik rende naar haar toe en smeet haar tegen de muur. Ik hoorde haar grommen en vreselijke scheldwoorden naar me schreeuwen maar ik deed mijn best er niet naar te luisteren en klikte met trillende handen haar koffertje open. Ik wist niet wat ik kon doen en probeerde rustig te blijven. "Desteny, ik heb je hulp nodig!" Ik wist dat het onmogelijk was om en mij te helpen en Zara tegen te houden, maar ik kon dit niet alleen. Het bloed bleef over zijn handen stromen, ik wende trillend mijn hoofd af. "KOM DESTENY!" Ik raakte in paniek, ik mocht het niet doen, het bloed... nee. Niet aan denken. Desteny kwam aangeflitst, ik dacht niet aan wat ze met Zara had gedaan. "wat moet ik doen?" Ik dacht na, voorzover dat lukte. Ik wilde maar een ding weten. "Luister aan zijn hart of hj nog leeft." Ik kreeg het nauwelijks mijn keel uit. Desteny bracht haar oor naar Daan's borst. Trillend ging ik op de grond zitten en sloeg mijn armen om mijn lichaam, alsof ik mezelf bij elkaar wilde houden. Ik wendde mijn hoofd af en sloot mijn ogen. Ik wilde het weten en tegelijkertijd niet."En?" Vol spanning keek ik Desteny aan. "zijn hart klopt nog." Opgelucht liet ik mijn adem ontsnappen. Dat betekende twee dingen, een, hij leefde nog en twee, hij was (nog) geen vampier. Ik pakte Daan's hand vast en bekeek zijn jonge, mooie gezicht. Ik mocht dit niet kopat maken... De deur klapte tegen de muur van mijn kantoor aan en Desteny en ik keken met een ruk op. Daar stond Zara, helemaal verwilderd en haar ogen felrood. Haar borst deinde zwaar heen enweer, alsof er een gewicht op rustte. Ik keek haar met grote ogen aan. "Desteny, wat heb je met haar gedaan?" Desteny bleef onbeweeglijk zitten en daarna mopelde ze iets over een potlood, en bewusteloos. "Wat? Van wie heb je dat onzin verhaal nou weer geleerd? Denk je nou echt dat een potloodje een verschil maakt? Als we een vrachtwagen botsing al zonder schrammetje overleven, waarom zou een potlood dan niet...?!" Ik keek naar Zara. Ik las in haar ogen al wat ze wilde, en dat moest ik beschermen. Ik sprong op, tilde Daan op een stoel en maakte met mijn armen een schild voor hem. "Doe iets Desteny!" Gilde ik paniekerig. Ik wist niets meer te verzinnen, mijn gedachte vertroebelt door de angst die mijn lichaam steeds verder overnam.
"Alstjeblieft..." Fluisterde ik zachtjes, tegen zowel iemand die me moest redden van dit alles, Desteny, Daan en Zara. Ik wist het niet meer...

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://bitsandbites.actieforum.com
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: Geruis van de stille zee.    di aug 14, 2012 2:14 am

Kate pakte Daan zijn hand en staarde naar de nog steeds gesloten ogen van hem. De deur achter ons klapte open en Zara kwam tevoorschijn. Het eerste wat in mij opkwam was dat ik me afvroeg wat ik verkeerd deed. Kate liet Daan los en pakte me stevig bij mijn schouders. Ze keek me recht aan met haar angstige blik "Desteny, wat heb je met haar gedaan?" Ik hoorde maar half wat ze zei. Ik dacht meer na over wat er allemaal door haar heen ging. Haar blik was onleesbaar. Ik mompelde iets over een potlood. Ik was bang voor de reactie die Kate op mijn potlood verhaal zou hebben. Ik had zo mijn best gedaan om het zo goed mogelijk te doen. Maar Kate deed de hele dag al boos tegen mij. Ik was maar een kind. Van buiten dan misschien, van binnen was ik al rond de 40. Maar omdat de buitenkant van 15 was paste mijn binnenkant zich daar aan. Kate keek mij woedend aan. Hier had ze weer de neiging om me te vermoorden. "Wat? Van wie heb je dat onzin verhaal nou weer geleerd? Denk je nou echt dat een potloodje een verschil maakt? Als we een vrachtwagen botsing al zonder schrammetje overleven, waarom zou een potlood dan niet...?!" De tranen vloede over mijn wangen. Ik ging snikkend zitten op de grond. Met mijn ogen op Kate gericht. Ik kon niks meer uitbrengen. Vanaf dit moment haatte ik haar. Ik ging haar niet helpen voor zichzelf. Maar ik deed dit voor Daan. Hierna hoefde ik haar nooit meer te zien. "Doe iets Desteny!" Ik keek haar geirriteerd aan. Ik had geen zin om haar te helpen. Als ze niet eens zou zien hoe erg ik mijn best deed. Dan kon ze dit lekker in haar uppie gaan doen. "Alstjeblieft..." Ik stond moeizaam op. Ik was nog steeds niet gestopt met huilen. Ik liep op Zara af en kon nog maar 1 ding bedenken. Ik wist niet of ik mijn woede voor Kate nou op haar af ging reageren. Maar dat boeide me eerlijk gezegd niks meer. Ik moest hier een eind aan maken. Ik wou haar nek een draai geven. Toen Zara mijn nek pakte en me omhoog tilde. Ik snakte voor de eerste keer echt naar adem. Dit was de eerste keer dat ik echt het gevoel had dat ik mijn adem nodig had. Ik spartelde in de lucht terwijl ik piepte. "alstjeblieft..." Maar dat scheen niet te helpen. Ze smeedt me op de vloer en ik zakte weg. Het laatste wat ik zag was dat Daan bij kwam. Toen werd alles zwart voor mijn ogen. Ik hoorde geschreeuw om me heen maar ik kon niet antwoorden. "Auw..." piepte ik. Maar blijkbaar hoorde ze mij niet. Ik probeerde me te bewegen maar ik was zowel verlamd als blind. Mijn oogleden waren dichtgeplakt. Ik hoorde opeens een vredige stem. Het leek wel de stem van mijn moeder. In mijn oren hoorde ik nog steeds het geschreeuw. Maar ook het geruis dat erg leek alsof ik op het strand lag. Ik vocht om beweging te krijgen in mijn lichaam. Maar uiteindelijk gaf ik de moed op. Ik liet me meevoeren op de zee. Hopend dat de ondraagelijke pijn zou stoppen.


Laatst aangepast door Desteny op di aug 14, 2012 2:18 am; in totaal 2 keer bewerkt (Reden van aanpassing : ;)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zara
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 55
Registratiedatum : 08-07-12
Leeftijd : 18
Woonplaats : EHBO

RPG profiel
Partner: I love you to bits!

BerichtOnderwerp: bloeddorst, vechtlust   vr aug 17, 2012 5:06 am

Ik greep Desteny's arm en beet erin. De walgelijke smaak vloeide mijn brandende keel in, maar het enige wat ik proefde was het beetje gif dat door haar aderen stroomde. En er was maar een manier om die smaak weg te spoelen, de brand in mijn keel te blussen. Hij. Die jongen, ik moest hem hebben, drinken... "VECHT ERTEGEN, JE HOEFT DIT NIET TE DOEN!!!" De woorden drongen niet tot me door, het enige waar ik aan dacht was Daan's met bloed besmeurde lichaam, en ik vergat alles om me heen, ik kon alleen mar staren naar wat ik zo graag wilde. Maar ik moest er voor vechten, ook al zou ik er vampiers voor moeten doden. Ik beet haar nog eens. Ik kokhalsde bijna toen haar gif op mijn tong terecht kwam. Toen het meisje nog steeds vast bleef handen gaf ik haar een klap in haar gezicht en ik viel haar aan overal waar het mogelijk was. Wild duwde ik haar opzij, zodat ze tegen de muur aan gesmeten werd, waar barsten in kwamen te zitten. Die muur en dat meisje konden me op dit moment heel weinig schelen. Eindelijk. Ik liep op hem af, niet bepaald snel maar ook niet te langzaam, ik wilde genieten van dit moment. Net toen ik mijn handen op de plek waar ik ging bijten had geklemd, voelde ik een ruk aan mijn rechterarm. Ik keek om, maar heel even. En dat had ik niet moeten doen. Ik werd meegesleurd onder geschreeuw van de stem die bij mijn ontvoerder hoorde. Ik sloeg met mijn armen en strekte ze uit naar mijn prooi. Er brandde een steekvlam in mijn keel, blussen, blussen, blussen... Toen werd ik door een deur onttrokken van het zicht op mijn prooi, wat ik vreselijk irritant vond, maar ik rook het alsof ik mijn neus in het bloed had gedoopt en mijn keel brandde en brandde en ik dacht niet dat ik ooit zo'n erge pijn had gevoeld. Het meisje probeerde me in toom de houden, wat haar niet bepaald lukte en ik had totaal geen oog voor haar. Totdat ze kwam aanzetten met een potlood. Ik keek haar ongelovig aan en even vergat ik de brand in mijn keel. Wat ging ze nu weer doen? En toen begreep ik het. Ze dacht dat het verhaal wat meneer Hillston had verteld waar was, van de houten staak, over hoe je een vampier bewusteloos kon krijgen. Mijn mond vertrok in een verwrongen, valse glimlach. Kom maar op. Het zou niets uithalen en misschien, heel misschien zou ik dan een kans krijgen om... Bloed! Het sijpelde weer door mijn gedachte en hypnotiseerde alles in mijn hoofd. Het enige wat ik nog besefte was dat de deur dichtsloeg en ik alleen achter bleef, in de gang met naast me een versplinterd potlood. Dit was de enige kans. Even bleef ik zitten omdat ik te duizelig was van alle herinneringen aan bloed dat ik ooit had geproefd. En toen, hoe zwak ik ook was, dwong mijn instinct me op te staan. Het liet me naar de deur lopen en de klink zachtjes naar benden duwen, toen ik dat had gedaan, werd ik genoeg zelf vooruit gedreven door de geur van zijn bloed. Even stond ik daar. Ik luisterde naar zijn hartslag en stelde me voor hoe onder zijn huid de aderen klopte. En ik kon me niet meer inhouden. De twee vrouwen keken om, mijn ontvoerder keek hatelijk, de andere bang. Doodsbang. De vrouw begon te schreeuwen en ik werd ongeduldig. In mijn hoofd speelde zich de filmpjes af van alle keren dat ik zoiets hemels had gedronken. Toen stond mijn ontvoerder op en de bange vrouw sleurde mijn prooi bij me vandaan. Wat een irritant mens. Ze zag toch wel dat ik het wilde hebben, waarom ging ze dan niet lekker een andere prooi zoeken? Dan hoefde we geen ruzie te maken. Het meisje kwam op me afgelopen, het leek alsof ze nogal strijdlustig was. Dat zou ik haar snel genoeg af leren. Met mijn ogen op het bloed gericht stak ik moeiteloos mijn arm uit naar de keel van het meisje en tilde haar daaraan op. Net zolang totdat ze hortend en stotend adem begon te halen en een zielig piepgeluidje maakte. Wat een gedoe. We hoefde helemaal niet te vechten. Langzaam vouwde mijn handpalm open en het meisje zakt neer op de grond. Ik besteedde geen aandacht aan haar, maar liep rechtdoor, nog altijd kijkend naar mijn prooi. De vrouw keek me aan en haar bange uitdrukking maakte plaats voor vechtlust, of iets wat er op leek. Ik stond stil, negeerde de steekvlammen en deed langzaam maar zelfverzekerd mijn mond open. "Het is zo jammer dat we moeten vechten, weet je. Alles wat je hoeft te doen is hem aan mij te geven, waarom doen jullie toch zo moeilijk?" De vrouw reageerde niet. Ze wilde het zo spelen, mij best. Ik kwam dichterbij en beet haar in de arm waarmee ze mijn prooi omklemde. Haar gezicht vertrok, maar ze trok haar arm niet weg. Ik had een hekel aan volhouders die niet in mijn voordeel waren. Ik viel haar net zo lang aan totdat ze terug vocht. Eindelijk een reactie. Ik had wel zin om te vechten. Ik wilde haar in haar nek bijten, maar voordat ik daar was, pakte ze mijn arm vast en draaide hem om. Ik viel op de grond en de vrouw knielde naast me neer. Ze fluisterde iets en daarna zei ze; "En het spijt me ook van je baan." Ik snapte het niet, maar dat maakte niet uit, voor ik kon protesteren gaf ze me een harde klap tegen mijn slaap.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daan
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 22-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Anywhere!

RPG profiel
Partner: Kittycat, just say 'I do!' because that's all I want you to.

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   vr aug 17, 2012 8:28 pm

Ik kwam bij in een rode stoel in de hoek van de kamer. Eerst was ik opgelucht, maar toen merkte ik dat het bewusteloze bloedbad minder erg was dan dat ik hier aantrof. De hele kamer was gehavend, alles zat onder het bloed, het kon maar het bloed van een iemand zijn... Ik bekeek mijn hand en legde hem weer neer toen ik er duizelig van werd. Op de grond bij de deur lag Desteny in elkaar gedoken te piepen, ze bewoog niet. Ik vond het er een beetje verontrustend uitzien maar ik viel waarschijnlijk flauw als ik opstond. Ik dwong mijn hoofd naar rechts te draaien, en ik zag hoe Kate Zara tegen haar slaap aan mepte. Verbaasd keek ik toe. Even kwam er geen reactie, was ze... bewusteloos. Ja. Dat was het. "Kat, gaat het wel?" Mijn stem klonk schor en hem schrapen hielp niet. "Wat doe je met haar?" Ik wilde wachten op een antwoord, maar nog voor Kate haar hoofd kon draaien zakte ik weer weg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kate
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 317
Registratiedatum : 10-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Nederland =D

RPG profiel
Partner: Love, you make me feel Iam alive again. But I don't know if that's a good feeling...

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   vr aug 17, 2012 8:59 pm

Nog voor Desteny iets kon doen, werd ze bij haar keel gegrepen door een moeiteloos uitgestoken hand van Zara. Toen liep ze recht op mij af. Ik was doodsbang, vooral voor wat ze met Daan ging doen als ze mij uitgeschakeld had. Wat ik wist wat ze met Daan wilde doen.. Ik duwde die gedachte weg. Ze stond recht voor me en ik trilde. Maar toen veranderde er iets. Ik wilde vechten. Niet verdedigen, aanvallen. Ik keek haar uitdagend aan. "Het is zo jammer dat we moeten vechten, weet je. Alles wat je hoeft te doen is hem aan mij te geven, waarom doen jullie toch zo moeilijk?" Ik reageerde niet, maar vanbinnen werd mijn lichaam letterlijk gekookt. De geur van het bloed speelde daar ook wel degelijk een rol bij. Maar ik kon me inhouden wanneer ik dat wilde, Zara daarentegen, was nog maar een jaar vampier. Maar dat was nog geen excuus. Ze bracht ons allemaal in gevaar, de hele school, en daarbij wist ik dat ik vroeger kon stoppen, zelfs al lag mijn prooi halfdood op de grond en had ik hem al helemaal geroken, dan nog kon ik stoppen als ik het echt wilde. Zara wilde het dus niet, ze wilde hem vermoorden. En daarom ging ik haar straf niet verzachten, ze moest zich maar inhouden. En toen beet ze in mijn arm. Ook dat hoefde ze niet te doen. Het was een harde en lange beet, maar ik dacht aan hawaiiaanse stranden en niet aan mijn arm terugtrekken. Het deed echt pijn. Haar tanden doorboorde mijn huid, een ader en toen liep het gif in een straaltje langs haar tanden en mijn arm. Ze stopte en keek me met een vals glimlachje en een schuin hoofd aan. Ze viel me telkens weer aan. Totdat er bijna geen gevoel meer zat op die plekken en ik wist wat ze wilde bereiken. Ik wilde wel vechten, ik zou veel sterker zijn, maar als je dorst had was je sneller. En Zara zou misschien sneller bij Daan zijn dan ik haar kon uitschakelen. Maar ik had geen keus. Net toen Zara me nog eens wilde bijten pakte ik haar arm vast en draaide hem om, waarbij Zara's lichaam mee vloog. Ze kwam met een harde klap tegen de vloer aan, we mochten van geluk spreken dat mijn kantoor de begane grond was. Ze spartelde even. Ik stond langzaam op en liep tikkend naar haar toe. "Het spijt me dat dit zo moet" Zei ik bijna onverstaanbaar. "En het spijt me ook van je baan." Zei ik droog. Toen knielde ik bij haar neer en lachte nog een keer naar haar. Daarna sloeg ik haar een keer hard tegen haar slaap aan. En nog een keer. Waarschijnlijk was een keer al genoeg geweest. Achter me hoorde ik Daan bewegen. "Kat, gaat het wel?" "En dat vraagt meneertje slachtoffer aan mij?" Hij glimlachte al wist hij dat ik de vraag ontweek. Het ging niet super, ik had wel eens dagen waarop ik geen vampiers moest slaan om hun geheugen op orde te brengen en mijn hele kantoor niet onder afgrijselijk lekker bloed van mijn partner zat. Maar goed. Hij was echt gewond. Ik wendde mijn hoofd af van zijn bloederige hand. "Wat doe je met haar?" Zijn stem klonk schor. "Ik heb haar geslagen zodat ze een klap tegen haar hersenen krijgt, daardoor raakt haar systeem in de war, precies op haar slaap, en als ze binnen nu en twee seconde bij komt, is ze niet meer zo bloeddorstig." Mijn hand kwam waarschijnlijk harder aan dan een vrachtwagen dus daarom zou ze bewusteloos moeten zijn. Ik draaide mijn hoofd, Daan's hart was anders gaan kloppen. Hij was weer bewusteloos. Wat jammer dat we een dokter hadden die een vampier was en niemand kon genezen zonder zelf onderuit te gaan. Zara bewoog. Ik keek naar haar. Daan beschermend met mijn arm, waar de wond al weer genezen was. Ze opende langzaam haar rode ogen. De verwarring op haar geizcht was duidelijk te zien, maar voordat ze opstond commandeerde ik haar; "Jij doet Desteny, ik Daan." Dat leek me het verstandigst. En zo had Zara misschien nog een piepklein kansje om haar baan te behouden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://bitsandbites.actieforum.com
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: De dood   za aug 18, 2012 8:17 pm

Het zwart voor mijn ogen was nogsteeds dezelfde donkere waas. De onverdraagelijke pijn was nogsteeds niet gesust. Ik probeerde aan een fijne herrinering te denken. Ik liep mijn gedachten na. De herrinering van de kermis. 1969, Toen destijds was ik nog geen vampier, met mijn moeder en zus kwam ik de kermis binnen. Ik rende meteen naar de suikerspinkraam. Ik kon me herrineren dat ik wel een uur smeekte om zo een lekker zoete suikerspin. Nu zou ik van dat ding walgen. Het enige wat ik lekker vond was bloed. Ik zou het ook anders willen maar het was nou eenmaal zo. Ik koos een blauwe suikerspin en propte er ook een chocolade wafel achteraan. Ik was een zoetekauw. Ik leefde toen op suiker. Na mij vol te proppen met al die zoetegeit, ging ik naar het spookhuis. Ik vond het doodeng maar daarom kroop ik altijd dicht tegen mama aan. Mijn grote zus daarintegen was niet snel op de kast te krijgen. Zij genoot van die griezelige dingen. Het leek te helpen, de pijn werd minder. Maar net toen het leek te werken kwam er een harde kreet uit mijn mond. Het brandde, ik stond in brand "Aaaaaaahhhhhhhhhhhhhh, aaaaaauuuwwwww" Maar het was binnenmonds, in mijn gedachten schreeuwde ik het uit. Maar mijn lichaam was alsnog verlamd. Geen beweging in te krijgen. Ik raakte uit mijn concentratie, ik hoorde alles om me heen. Een klap en een stem. Ik voelde me alleen. Alleen op de wereld. Geen contact, alleen geschreeuw. Geluiden die me op 1 of andere manier niet berijkte. Ik was buiten gesloten van de wereld. Een onbelangrijk object. Ik probeerde opnieuw geluid uit mijn mond te krijgen. Stil luisterde ik naar het geruis van de wind. Ik probeerde te slapen. Maar hoe kon je slapen als je het gevoel had dat je lichaam in brand stond. Zou ik dood zijn. Zou ik eindelijk kunnen stoppen met leven. Na al de pijn die ik heb meegemaakt. Wou ik niet langer leven. Het leven was niet langer een nuttige toepassing. De dood daarintegen, de dood was vredig. De vreugde van het leven kwam door te weten dat je dood zou gaan. Naar die vredige plek waar iedereen het over heeft. Het leven na de dood. Als je in het hiernamaals geloofde, was de dood opeens minder erg. Het was dan een soort thuiskomen na een lange reis. Een reis met een einde. Maar voor een vampier was dat einde er niet. Daar zou een vampier mee moeten leven.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Zara
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 55
Registratiedatum : 08-07-12
Leeftijd : 18
Woonplaats : EHBO

RPG profiel
Partner: I love you to bits!

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   do aug 23, 2012 8:08 am

Ik haatte de zwarte kleur. Maar in die twee seconde werd ik steeds rustiger. Ik besefte wat ik had gedaan en dat het fout was. Ik wist dat ik een monster was en had zo'n ongelofelijke spijt van alles wat ik gedaan had. Het was ook fout, zoiets mocht nooit meer gebeuren. Na de klap waren een fractie van een seconde al mijn zintuigen uitgeschakeld. En daarna begon alles het weer heel langzaam te doen. Uitermate en irritant langzaam. Ik wilde mijn ogen open doen want mijn hersenen waren allang wakker. Maar de rest moest nog opstarten nadat Kate op mijn 'reset-button' had geslagen. Eindelijk drongen de stemmen en de geuren door tot mijn lichaam. Het duurde zeker vier seconde. Zodra ik mijn ogen open kon doen ging ik meteen overeind zitten. Er draaide wat sterretjes rond mijn hoofd maar ik negeerde de duizeligheid en luisterde naar Kate's stem. "Jij doet Desteny, ik Daan." Ze commandeerde me nu al, net voordat ze me bewusteloos had geslagen. Maar ik wist dat het de enige kans was om mijn baan te behouden. En ook al vond ik hem saai, waar moest ik heen zonder Bloody High? Moeizaam stond ik op en keek naar het hoopje Desteny dat in de hoek van het kantoor lag en strompelde naar haar toe. Ongeveer op mens-tempo, wat ik echt irritant vond. Ik griste onderweg mijn koffertje mee. Ik dacht niet dat ik het nodig zou hebben maar gewoon om een handeling te hebben. Ik hield mijn hoofd schuin en knielde naast haar. Eerst probeerde ik of ze een reactie gaf. Ik tilde een van haar oogleden. Haar oog draaide weg. Ze was diep gezonken. Ik pakte mijn kleine lampje en scheen in haar oog. Ik tikte met mijn andere hand tegen haar wang. Een heel lichte beweging. Ik ging heel geconcentreerd te werk. Mijn baan, mijn dode leven hing er van af. Uiteindelijk, na een paar minuten begon Desteny weer goed te reageren en vertoonde ze iets dat leek alsof ze omhoog zwom. Ik bleef een tijdje kijken. "Kate," fluisterde ik "Ze komt bij." Ik stond op. "Succes, ik denk dat ik maar eens ga." Ik knikte naar Kate en pakte toen mijn spullen in. Zij knikte ook. Alsof ze me bedankte en ik wist dat ik veilig was, dat ik mijn baan mocht houden, dus dat betekende dat Daan oke was. Ik keek met mijn hand op de deurknop achterover mijn schouder. Er zou veel schoongemaakt en vervangen moeten worden. Uiteraard zou ik meebetalen en schoonmaken. Toen draaide ik de knop om en stapte over de drempel, terug naar mijn saaie stoffige kantoor.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daan
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 22-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Anywhere!

RPG profiel
Partner: Kittycat, just say 'I do!' because that's all I want you to.

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   do aug 23, 2012 6:25 pm

Langzaam. Zo ontzettend langzaam werd ik me bewuster van alles wat er gebeurde om me heen. Het was een vreselijk vervelend gevoel. Uitermate langzaam gingen mijn oogleden stukje bij beetje open. En toen eindelijk zag ik Kate. Het was fijn om haar te zien. Het herinnerde me aan de fijne dingen die vandaag waren gebeurd, en niet aan het hier en nu. Een warm gevoel verspreidde zich in heel mijn lichaam. Ik wilde meteen opstaan en naar haar toe lopen, maar ten eerste werd ik daar vreselijke duizelig van en te tweede duwde Kate me meteen weer terug in de stoel. Ik keek haar aan. "Hou van je." Vormde mijn lippen. Ik was verbaasd dat mijn stem het niet deed. Ik schraapte mijn keel, maar het deed alleen maar pijn en leverde niets op toen ik wilde zeggen; "Ik blijf zolang ik leef bij je, zeker nu kan ik je nooit meer laten gaan." Er kwam niet meer uit dan een schor gepiep, dus hield ik maar op met pogingen om te spreken. Ik knipperde extreem langzaam met mijn wimpers, zodat het leek alsof ik even sliep en Kate zich geen zorgen zou hoeven maken dat ik weer bewusteloos was. Het was een tijdje stil. Ik keek om me heen. Het was een ravage. Niets in de kamer had deze dag overleefd, zelfs Kate's potloden niet. En de kast lag op de grond, de tafel was gebroken, de muur gebarsten en bovenal zat alles onder het bloed... Mijn bloed? Zara was weg, ik nam aan uit goede zin. Desteny ook. Ik keek nog een keer rond. Er zou heel veel vervangen moeten worden. O, Desteny was toch niet weg; ze lag op gekruld op de vloerbedekking en maakte vreemde bewegingen en geluidjes. Zo zacht en klein dat ik het bijna niet waarnam. Ik keek Kate vragend aan. Waarschijnlijk was ze ook bewusteloos. Kate leek de enige die zonder kleerscheuren van deze dag af was gekomen, maar zij was tenslotte een vampier met meer levenservaring. En toch was ze zesentwintig. Ik keek naar haar en besefte hoeveel geluk ik had me haar. In de liefde, maar ze had vandaag ook mijn leven gered...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kate
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 317
Registratiedatum : 10-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Nederland =D

RPG profiel
Partner: Love, you make me feel Iam alive again. But I don't know if that's a good feeling...

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   vr aug 24, 2012 8:45 pm

Deze dag was er een die niet tussen mijn stoffige oude andere pasten. Maar tussen andere documenten. De documenten die ik had die ik al heel lang niet meer uit de lade trok. De bestanden van mijn mensenleven. Sindsdien had ik nog nooit zo'n bijzondere dag meegemaakt. De dag dat mijn ouders terugkwamen vanuit China, waar ze wel twee maanden lang hadden rondgetrokken. Toen was ik vijf. De dag dat ik werd aangenomen in de schoolmusical. Toen was ik negen. De dag dat ik een jong katje kreeg, negen en driekwart... Alles van dat stond nog vers in mijn geheugen. Maar een document als deze... Het was nog al vreemd. Ik wist het niet te plaatsen. Eerst moest ik een straf bedenken voor een leerling die een leraar verrot gescholden had, dat was nog wel het normaalst. Toen Ik perongelijk verklapte wat er in me omging, dat Desteny een date voor me regelde, dat ik Daan kuste, dat Desteny huilde, Daan haar wilde troosten, bewusteloos nierviel, Zara kwam helpen en hem uiteindelijk wilde vermoorden. Dat Zara Desteny bijna vermoorde en ik haar resette en zij Desteny vervolgens weer genas.
Het was een grote puinzooi in mijn kantoor, in mijn hoofd en in mijn borstkas. Het leek wel alsof ik mijn hart voelde kloppen. Wat ik me natuurlijk verbeelde, maar het was een fijn gevoel en ook weer niet. Het duizelde om me heen. Daan kwam net weer bij toen Zara de deur uit stapte. Ik had besloten dat zij haar baan mocht houden, dat had ze deels aan Daan te danken, want zonder hem was ik niet zo vrolijk geweest. En hij probeerde te praten en op te staan, wat ik allemaal probeerde tegen te houden. En Desteny lag piepend en stuiptrekkend op de grond. Volgens mij hoorde Daan het niet eens. Ofwel zijn gehoor was beschadigd, ofwel hij schonk er geen aandacht aan ofwel het gehoor van een mens was echt heel slecht. Dat laatste. Dat was het. Ik weigerde te denken dat er iets aan de hand was met hem. Hij was een mens. O, dan hadden we dat probleem ook nog. Hij was een mens. Ik zuchtte en liep naar Desteny terwijl ik Daan gebaarde dat hij vooral niets moest doen. Ze was op het randje van bewusteloos en bij bewust zijn. Bijna bij het oppervlak. Ik liep weer naar Daan en ging naast hem op de arm leuning van de stoel zitten. Ik veegde een pluk haar uit zijn klamme gezicht en keek hem aan. Zijn ogen waren groen. Niet rood. Was dat een probleem om nu over na te denken? Eigenlijk niet, nu was ik gelukkig. Eigenlijk wel, hij was net bijna vermoord. Maar ik besloot keuze een te nemen en kuste hem zachtjes op zijn warme lippen. Hoe lang zouden ze nog zo blijven? Ik sloot mijn ogen en wuifde die gedachte weg. Het was nu, niet later. Ik legde mijn handen in zijn nek en kuste hem net zo lang tot hij piepte dat hij geen lucht meer kreeg. Ooit. Ooit zou het anders moeten zijn.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://bitsandbites.actieforum.com
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   za aug 25, 2012 6:41 pm

Langzaam kwam ik weer bij bewustzijn. De gedachte sprongen over en ik kreeg mijn ogen weer moeizaam open. Een fel licht. Alle felle lichten en kleuren alsof ik ze voor de eerste keer in mijn leven zag. Ik schreeuwde weliswaar. Schreeuwde om de pijn die ik had toen ik nog bewusteloos was, en de koppijn die Zara mij bezorgt had. Ik hapte naar adem. "Auuuwww!" En het geschreeuw ging over in gehuil. Ik leefde nog. Ik wist waar ik het aller ergste naar verlangde van de hele wereld. Waar ik al die jaren zo een enorme behoefte naar had gehad. Een arm om je te troosten en iemand die je alles kon vertellen. Ik had de behoefte aan mijn moeder. Nouja, niet mijn moeder die mij vermoordde en mijn zus liet doodbloeden. Een moeder die iedereen heeft. Die voor je zorgt als je ziek bent. En een verhaal voorleest voor het slapen. Al sliep ik natuurlijk niet. Maar de gedachten was o zo fijn. Toen pas keek ik om me heen. Kate en Daan die me geschrokken aankeken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Daan
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 22-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Anywhere!

RPG profiel
Partner: Kittycat, just say 'I do!' because that's all I want you to.

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   ma aug 27, 2012 8:14 am

Kate kwam op de leuning van de stoel zitten en kuste me. Haar kus bracht me weer bij zinnen. Het werd helderder in mijn hoofdm en tegelijkertijd ook weer niet. Helderder, vertroebeld door de gedachte aan háár. Ik ging helemaal op in onze kus en vergat de rest van de wereld om me heen. totdat Desteny, voor mijn gevoel al voor de vijfde keer, ons onderbrak. Ze gilde het uit. Kate zuchtte en ik duwde haar zachtjes weg. Toen stond ik op, onder luid geprotesteer van mijn hoofd. Ineens ging het gegil van Desteny over in gehuil. Ik stond stil en keek haar geschrokken aan. En toen zuchtte ik. Ik kon niets voor haar doen, ik kon haar niet weer troosten. Dan zou alles weer van voren af aan beginnen. Ik glimlachte en liep terug naar de stoel. Kuste Kate weer. Haar zachte lippen gaven me rust. Het moest voor altijd zo zijn.

//Heel kort, heel weinig inspiratie sorry Angel
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Desteny

avatar

Aantal berichten : 195
Registratiedatum : 11-05-12
Woonplaats : Ergens op de wereld...

RPG profiel
Partner: Bjorn

BerichtOnderwerp: Dood   di aug 28, 2012 7:37 am

Ze keken me bijde met grote ogen aan. Met mijn handen veegde ik de tranen vlug weg. Gewoon doen of dit alles niet was gebeurd. Maar toen. Ik kon me niet inhouden. Ik wou weer in huilen uitbarsten maar dacht toen aan hoe Daan hier terecht kwam, door mij. Mijn tranen hadden hem bijna gedood. Ik mocht nooit meer zo egoistisch zijn. Nooit meer van mijn leven. "Sorry Daan... Dat ik." Ik moest even stoppen, het woord, ik kreeg het amper uit mijn keel. "Vermoord" Ik zuchtte diep. Ik ging zitten met een zucht. "Ik... had je gewoon..." Ik keek beschamend naar beneden. Met de gedachten dat ik hem vermoord had kunnen hebben. "De laatste tijd heb ik de boel hier op stelten gezet. Ik kan denk ik maar beter gaan. Voordat dit een keer een slecht einde zou kunnen hebben." Ik liep de deur uit zonder wat te zeggen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Kate
school medewerker
school medewerker
avatar

Aantal berichten : 317
Registratiedatum : 10-05-12
Leeftijd : 19
Woonplaats : Nederland =D

RPG profiel
Partner: Love, you make me feel Iam alive again. But I don't know if that's a good feeling...

BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   wo aug 29, 2012 4:47 am

Onze kus werd onderbroken. Ik hoefde niet op te kijken om te zien wie het nu weer saboteerde. Desteny gilde van de pijn, of iets anders, en dat ging over in gehuil. Moeizaam stond Daan op en liep in de richting van Desteny. Ik volgde hem met zijn ogen omdat ik wist dat hij niet zo dom was haar weer te troosten. Daan zuchtte en wankelde terug naar de stoel. Hij drukte zijn lippen weer tegen de mijne. Ze waren nog steeds veel te warm. Niet aan denken! Ik mocht dat niet, hij moest er zelf mee komen. Desteny onderbrak haar gehuil even en ik keek naar haar terwijl ik me losmaakte van Daan. Daarna snikte ze weer door, in haar vaste, bijna vertrouwde ritme. Ik wilde naar haar toe lopen en zeggen dat ze niet moest huilen of iets dergelijks, maar punt een, ik zou het toch verkeerd doen, en punt twee, Desteny begon zelf te praten. "Sorry Daan... Dat ik..." Stotterde ze. "Ik... had je gewoon..." Ik zuchtte, wat wilde ze nou zeggen? "De laatste tijd heb ik de boel hier op stelten gezet. Ik kan denk ik maar beter gaan. Voordat dit een keer een slecht einde zou kunnen hebben." Een beter einde was er niet geweest. Ja misschien als Zara niet had hoeven komen en Desteny mijn prachtige boeken kast niet omver had geniest. Maar verder was ik de gelukkigste vrouw op aarde. Ik snapte haar punt half wel en half niet. Desteny stond op en liep zonder verder nog iets te zeggen de deur uit. Ik keek Daan aan. Moest ik haar nu achterna gaan of haar laten? Ik wilde haar duidelijk maken dat ze de verkeerde indruk had gekregen, dat ze misschien dacht dat ik razend op haar was, maar wist niet hoe. Ik wierp een blik op de deur. En toen weer naar Daan. Ik vergat Desteny compleet door zijn mooie groene ogen. Het zou wel een andere keer komen... Ooit... Misschien ook wel nooit. Het enige wat nu telde was Hij. Ik lachte in mezelf, draaide een rondje en wierp een klein lucht kusje naar Daan toe. Vervolgens maakte ik een gebaar dat hij me moest volgen. In een muur van mijn kantoor zat een kleine, onopvallende deur gevestigd. Ook deze hing bijna uit zijn voegen en leidde naar mijn... onze kamer. Na alles wat er vandaag was gebeurt had hij tijd nodig om te slapen en ik om rustig te worden en langs hem door het open raam naar de sterren te staren en hem te strelen en uit te vinden of hij in zijn slaap praatte. Wat een dag. Wat een dag om nooit meer te vergeten.

// The end poof

,,Vervolg''
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://bitsandbites.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Straf van de abnormale   

Terug naar boven Go down
 
Straf van de abnormale
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Keizerlijk Handvest van de Rechtspraak

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Bits and bites :: school :: Directrice kantoor-
Ga naar: